Ημερομηνία δημοσίευσης: 20/03/2017
Είδαμε μια ταινία- ύμνο στην ανθρώπινη θέληση...

Του Αλέξανδρου Πηγαδά

Το pireas2day σας παρουσιάζει το δράμα του διάσημου Γάλλου μουσικού, Γκραν Κορ Μαλάντ, ο οποίος σκηνοθετεί μία ταινία-σύμβολο για την ανθρώπινη  θέληση, εμπνευσμένη από προσωπικά του βιώματα.

Σκηνοθεσία: ΦΑΜΠΙΕΝΤ ΜΑΡΣΟΝΤ ΜΕΝΤΙ ΙΝΤΙΡ-ΓΚΡΑΝ ΚΟΡ ΜΑΛΑΝΤ
Σενάριο: ΦΑΤΕΤ ΝΤΡΟΥΑΤ-ΓΚΡΑΝ ΚΡΟ ΜΑΛΑΝΤ

ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΤΗ ΦΟΡΑ, κοινωνικό δράμα, διάρκεια: 110’

Περίληψη:  Μπάνιο, ντύσιμο, περπάτημα, μπάσκετ. Όλα τα παραπάνω είναι πράγματα που ο Μπεν δεν μπορεί πλέον να κάνει, όταν φτάνει σε ένα κέντρο αποκατάστασης έπειτα από ένα τρομακτικά σοβαρό ατύχημα.
Πλέον, οι νέοι του φίλοι είναι τετραπληγικοί, παραπληγικοί, άνθρωποι με κρανίο-εγκεφαλικά τραύματα.
Μαζί, θα μάθουν να είναι υπομονετικοί. Θα αντιταχθούν. Θα ξεπεράσουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Θα προδώσουν και θα γοητεύσουν ο ένας τον άλλο. Μα πάνω απ’ όλα, θα βρουν την ενέργεια για να μάθουν και πάλι τι σημαίνει να ζεις.
Η ταινία είναι ένα ταξίδι αναγέννησης, γεμάτο δάκρυα και γέλιο, ανατροπές, νίκες και ήττες.



Η άποψή μας: Πόσο εύκολο είναι για έναν άπειρο στα κινηματογραφικά δρώμενα δημιουργό να καταπιαστεί με ένα ριψοκίνδυνο αντικείμενο όπως είναι η αναπηρία και η ούτως ή άλλως, μάλλον αντί-κινηματογραφική και ενδεχομένως καταθλιπτική ως θεματολογία- αποθεραπεία ενός τετραπληγικού, υποκύπτοντας νομοτελειακά είτε στον μελοδραματισμό είτε σε μια αταίριαστα ανάλαφρη αντιμετώπιση;
Αποφεύγοντας ευτυχώς τα δύο αυτά άκρα και ισορροπώντας ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, ο Φαμπιάν Μαρσό διαθέτει αν μη τι άλλο το προτέρημα (και το καλλιτεχνικό ελαφρυντικό) της προσωπικής εμπειρίας, έχοντας και ο ίδιος επιβιώσει έπειτα από ένα δραματικό ατύχημα σε μια πισίνα, που του προκάλεσε εξάρθρωση στη σπονδυλική στήλη.
Παράλληλα αποτύπωσε την περιπέτεια της υγείας του σε ένα βιβλίο με τον τίτλο «Patients». Το «Ενα Βήμα τη Φορά» αποτελεί την κινηματογραφική μεταφορά αυτού του βιβλίου και την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, για την οποία ο Μαρσό συνεργάστηκε με τον επίσης πρωτοεμφανιζόμενο Μεντί Ιντίρ.
Όμως το ντεμπούτο τους πάσχει από ένα σύνδρομο ομολογουμένως μάλλον απρόσμενο για μια ταινία βασισμένη σε μεγάλο βαθμό σε αυτοβιογραφικά στοιχεία: υπερβολική αποστασιοποίηση. Ουσιαστικά πρόκειται για μια γλυκόπικρη δραματική κομεντί που χειρίζεται ανάλαφρα, χιουμοριστικά και απενοχοποιημένα, αλλά σεναριακά απλοϊκά , ένα βαρύ αντί-κινηματογραφικό θέμα.
Αν και χειρίζεται ένα βαρύ, αντί-κινηματογραφικό θέμα, το φιλμ υιοθετεί εξαρχής ένα ανάλαφρο στιλ, αντιμετωπίζοντας την τετραπληγία, τα κρανίο-εγκεφαλικά τραύματα και τους ακρωτηριασμούς με έναν αισιόδοξο κι έξυπνα χιουμοριστικό τρόπο, που αγγίζει τα όρια της γραφικότητας.
Δεν τα ξεπερνά όμως ποτέ, αποφεύγοντας τη δελεαστική παγίδα του κυνισμού και τη λύση των δραματικών περιπλοκών. Μοιράζοντας πάνω κάτω τυπικά στοιχεία στους βασικούς χαρακτήρες τους (ο επίμονος πρωταγωνιστής που δεν το βάζει κάτω, ο συμφιλιωμένος με την αναπηρία του κολλητός του), οι Μαρσό και Ιντίρ στερούν από την ταινία τους μια δυνητικά δυναμική καταγραφή προσωπικών εμπειριών, αποστραγγίζοντάς την από την όποια  πραγματική συγκίνηση και εγκλωβίζοντάς την σε μια μετριοπαθή όσο και χλιαρή κινηματογραφική κοινοτοπία για τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης.


Εκθεση για το προσφυγικό στον Πειραιά
Η ταινία της εβδομάδας
Φυτώριο για το θέατρο ο Πειραιάς
Ο δήμαρχος είπε σε ομιλία του ότι ο Πειραιάς «κάθε χρόνο που περνάει θα είναι μία καλύτερη πόλη». Συμφωνείτε;
Ναί. Η πόλη θα καλυτερεύει
Σε κάποια πράγματα ίσως καλυτερεύει
Όχι. Μια από τα ίδια θα είναι
Δεν γνωρίζω. Ασε να δούμε
Επικοινωνία
Όνομα:
Επίθετο:
email:
Σχόλιο:
Αποστολή